• Slider1
  • Slider2

mucha

Mucha domowa

Są wszędzie: w domu, w pracy, na pustkowiu i w miejskiej dżungli. Wielcy odkrywcy przywlekli je w najodleglejsze zakątki świata, a one doskonale odnalazły się w nowym środowisku.

Muchy. Szacuje się, że każdego dnia rodzi się ich więcej niż wynosi liczebność całej ludzkiej populacji. Tę szokującą liczbę łatwiej sobie wyobrazić, gdy weźmie się pod uwagę cykl rozwojowy jednego osobnika. Owad z tego gatunku żyje średnio cztery tygodnie. W tym czasie samica składa od 600 do 2 tysięcy jaj, z których – po około dobie – lęgną się larwy. To, jak szybko się rozwijają, zależy od temperatury otoczenia i ilości dostępnego pokarmu. Potem, po trwającym kilka dni przepoczwarzaniu, muchy są już dorosłe i mogą zająć się staraniami o potomstwo.

Muchy są bardzo charakterystyczne: niewielkie (do 7,5 milimetra), zwarte, obdarzone mieniącymi się skrzydłami, pasiastym, owłosionym tułowiem i szarożółtym odwłokiem. Każda z sześciu długich nóg zakończona jest chwytnym pazurkiem (stąd umiejętność siadania praktycznie wszędzie). Głowa zdominowana jest przez relatywnie duże, złoto-czerwone oczy, które umieją patrzeć we wszystkie strony jednocześnie.

Mucha nie gryzie, ale zlizuje płynne pokarmy. To, co jest twarde, stara się rozpuścić wypluwanym specjalnym enzymem, który – podobnie jak u pająka – trawi pokarm jeszcze przed zjedzeniem.

Co ważne, muchy są nie tylko dokuczliwe (uporczywe poszukiwanie wilgotnych miejsc, kończy się notorycznym włażeniem na oczy i usta, zwłaszcza śpiących, więc bezbronnych, istot), lecz także groźne. Na powierzchni jej włochatego ciała może znajdować się do 6 milionów mikroorganizmów, w tym wiele wywołujących groźne choroby, m.in. gruźlicę, polio, salmonellozę, dyzenterię, dur brzuszny i dur rzekomy (paratyfus). Mucha jest też doskonałym środkiem lokomocji dla niedojrzałych (przetrwalników) pasożytów, zwłaszcza jelitowych.